Veteranendag 2019. Koninklijk!

Zaterdag 29 juni 2019.

Prrr….Prrrrr….prrrr. De telefoon trilt onafgebroken. Ik haal hem uit mijn broekzak, kijk kort op het scherm en moet weer glimlachen. Vele gelukwensen en even zoveel steunbetuigingen stromen binnen via diverse social media en WhatsApp. Ik word er warm van, maar tegelijkertijd voel ik me opgelaten. De spanning van vandaag is nog lang niet uit mijn lijf verdwenen. Het belooft een nacht te worden met weinig slaap. 

Op Veteranendag verscheen gelijktijdig een prachtig artikel in De Stentor. Foto: Rob Voss.
Op Veteranendag verscheen gelijktijdig een prachtig artikel in De Stentor. Foto: Rob Voss.

Enkele weken eerder....

Op het scherm van mijn telefoon zie ik de naam van ons impressariaat. Het is al ruim na 17.30 en ik verwacht geen telefoontje. Nieuwsgierig beantwoord ik de oproep. "Erik, jongen, ik heb wat leuks! Namens ons kantoor mag ik jullie band uitnodigen om te komen kijken bij de voorstelling van Javier Guzman, aanstaande donderdag in het DeLamar Theater in Amsterdam. Is dat even te gek of niet? Enig puntje... het is wel wat kort dag.." 

"Uhm, JA! Dat is zeker te gek, maar het is nu dinsdag, en je bedoelt dat ik nu de hele band moet optrommelen om donderdag aanwezig te zijn. Ruben, je weet toch hoe flexibel wij doorgaans zijn...7even-loden-deuren?"

Gegrinnik aan de andere kant van de lijn. "Kijk maar of jullie kunnen. Zou leuk zijn. Ohja, en geen zorgen ik heb kaarten voor jou gereserveerd helemaal aan de zijkant van de zaal."

 

Dat was zeker leuk! Enthousiast (en naïef) als ik was, belde ik direct met Bas om dit nieuws te vertellen en ik hoopte dat hij mee zou kunnen. En ja, hij kon! En tot mijn grote verbazing waren de andere bandleden ook een voor een allemaal beschikbaar. Een unicum op zo'n korte termijn. En ik? Ik voelde niets aankomen. Stom, stom, stom!

 

Die donderdagavond ging de band 7even Bridges op roadtrip. Met 7 volwassen kinderen in de majestueuze auto van Bas gestapt en op weg naar Amsterdam. Kijken in het DeLamar Theater, sowieso mooi om daar eens te kijken! Ik vermoedde niets.... 

 

Op een bordje bij de ingang stond geschreven: Vanavond worden filmopnames gemaakt tijdens de voorstelling van Javier Guzman. Indien u niet op beeld wenst, kunt u dit aangeven bij de receptie. "Zal wel voor een dvd zijn ofo, toch jongens?" vroeg ik.

"Ja", "ja", "ja", "ja", "ja", "ja" klonk het eensgezind uit de monden van zes onschuldig ogende bandleden. Ik zou zweren dat ik iemand zag grijnzen... Ik vermoedde nog niets...stom, stom, stom! 

7even Bridges op bezoek bij DeLamar Theater in Amsterdam. Foto: G.Pelgrom
7even Bridges op bezoek bij DeLamar Theater in Amsterdam. Foto: G.Pelgrom

"Bedankt voor de bloemen," sprak Javier Guzman aan het eind van zijn (geweldige!) voorstelling. "Ik ga ze aan iemand anders geven," waarna hij het podium af drentelde en de zaal in liep. Het gangpad in. Waar wij zaten. En daar was de camera. En ineens bekroop me een onheilspellend gevoeld dat dit uitje niet helemaal zonder bijbedoelingen was. Lekker op tijd om daar achter te komen, Krikke, dacht ik bij mezelf.

"Ben jij Erik Krikke?" vroeg Javier. De zenuwen gierden mij door de keel, en ik voelde hoe ik moeite moest doen om niet weg te rennen. "Loop even mee," zei de vriendelijk lachende Javier. Twijfelend stond ik op, een vernietigende blik naar de band werpend, een laatste blik op de nooduitgang. Het zweet liep me van het hoofd, en bibberend als een rietje liep ik achter hem aan. Het immense podium van DeLamar op. Rechts voor me, zag ik nog net een zestal illustere lieden lachen en gieren.

"Wie kent Erik Krikke?"

Zes handen gaan de lucht in. Doodse stilte.

"Erik is in Afghanistan geweest en heeft geholpen met het redden van levens. En daarvoor wil ik hem bedanken. Oja, de filmbeelden gaan ze laten zien in de Ridderzaal op Veteranendag. Buigen!"

Dat waren heel veel woorden in een heel korte tijd. Javier legde zijn arm op mijn schouders en fluisterde nogmaals "buigen, neem in ontvangst. Dat verdien je." Ik voelde de tranen al komen. Op het moment dat we de buiging deden ontplofte de zaal. Ik werd overmand en keek hulploos naar Javier. "Mooi man! Nog een keer!" zei hij "en daarna gaan we even af." 

De bos bloemen in mijn handen werd bijna door mij fijn geknepen, maar ik stond er en nam het applaus in ontvangst. Eenmaal van het podium af kwam direct de klap.

Dikke tranen rolden over mijn wangen en als een baby jankte ik op de schouder van Javier. "Goed gedaan man!" zei hij. "We zien elkaar zo in de foyer."

 

En daar aangekomen, hield het niet op. Of ik even mee wilde lopen voor een interview met de filmploeg. Nog overspoeld door mijn emoties heb ik het gedaan, terwijl ik af en toe hulpeloos om me heen keek, op zoek naar steun van de band. Ze waren er. Zoals altijd!

 

Na het interview hebben we nog kort gesproken met Javier en dat mondde uit in een echt mooi gesprek, waarin ik kon uitleggen dat ik het heel moeilijk en dubbel vond om bedankt te worden voor de inzet in Afghanistan. Die periode waar ik nog altijd mee worstel of ik het goed heb gedaan. Waarvan ik vind dat ik tekort ben geschoten. Waar mijn zelfbeeld is afgebrokkeld en mijn trots is achtergebleven. Voor mijn gevoel werd ik bedankt voor iets waarvan ik zelf vond en vind dat ik gefaald heb; als militair, als vader, als mens. 

 

Een applaus in ontvangst nemen voor wat ik momenteel allemaal doe met het boek, de voorstelling en de muziek samen met de band is zoveel makkelijker in ontvangst te nemen, omdat ik daar oprecht trots op ben geworden. Trots dat ik/wij anderen kunnen inspireren met mijn verhaal en onze muziek. Dat applaus neem ik graag, maar een applaus voor mijn tekortkomingen voelt dubbel.

 

Uiteraard konden we Javier niet laten gaan voordat hij een elpee in ontvangst had genomen en ons plechtig had beloofd te zullen laten weten wat hij ervan vond en dat hij binnenkort bij onze voorstelling komt kijken. Ook Javier Guzman luistert naar 7even Bridges, hahaha

Overhandiging elpee #breakthesilence aan Javier Guzman. Foto: 7even Bridges
Overhandiging elpee #breakthesilence aan Javier Guzman. Foto: 7even Bridges

"Oh wacht, kak, zei hij nou Ridderzaal?"

Ja dus. De beelden van deze verrassing zouden getoond worden tijdens de ceremonie in de Ridderzaal op Veteranendag 2019. Ik kon een uitnodiging tegemoet zien als 'eregast.' En weer was ik met stomheid geslagen. Die ceremonie, op die bijzondere plaats, met heel veel mensen die veel meer hebben betekend dan ik, dat kan toch niet waar zijn? Dat was het wel. En het zou een dag worden om nooit te vergeten.

 

Zaterdag 29 juni 2019. Veteranendag.

Erik en Bas in de Ridderzaal. Foto: S.Kortooms
Erik en Bas in de Ridderzaal. Foto: S.Kortooms

Om 0745 staat Bas voor de deur van het hotel. Strak in pak. Ik ook. Dat beeld op zich is al hilarisch en zodra we elkaar in het oog krijgen barsten we allebei in lachen uit. "Wij moeten echt op de foto samen, dit geloven ze nooit!" 

Op avontuur met mijn beste vriend Bas. Mooie dag! Herinneringen maken! In Den Haag konden we de auto goed kwijt en we liepen op ons dooie gemak richting de Ridderzaal om daar voor de deur een sigaretje te roken, want tsja, zomaar binnengaan in zo'n momumentaal gebouw, dat doen we natuurlijk niet. Dat was echter wel de bedoeling, want het duurde slechts even toen we gebeld werden door de regie, waar we bleven. "Uhm buiten." "Ja, daar hebben we niets aan, jullie moeten naar binnen..."

 

En zo zetten we onze eerste stappen in de Ridderzaal en direct waren we onder de indruk. De troon, het zware velours, alles klopte gewoon. Een ruimte waar je stil van wordt. Heel eventjes maar, want we werden direct voorbereid op wat er komen zou. De ceremonie. Vooroefenen, plaatsaanwijzing ("jullie zitten op de eerste rij") en heel veel info absorberen. Lekker dan dacht ik bij mezelf...honderden mensen achter me....maar ja, niets aan te doen, niet aan denken...dat ging niet...

 

In de Ridderzaal maakten we kennis met de andere veteranen die speciaal in het zonnetje werden gezet. Wat een mooie mensen en wat een bijzondere verhalen! Ik was direct dankbaar dat ik in zulk mooi gezelschap mocht verblijven. Dik respect voor hen.

 

Om 0950 begon het serieus te worden en werden wij, de vier veteranen die waren uitgenodigd, op linie gezet bij de ingang om de hand te schudden met de koning. Wat een eer! Naast de koning ontmoetten we ook de burgemeester van Den Haag ("Zei jij nou echt, Erik, dat je Krikke heet? Waar kom je vandaan? Spreek je zo!") en de minister van Defensie Bijleveld. Met haar hebben Bas en ik al vaker contact gehad en dat was een oprecht en amicaal weerzien.

  

Hierna zou dan echt de ceremonie beginnen en ik langzaam kapot van de spanning. Dezelfde spanning, zo niet nog meer, dan ik ervaarde tjidens die urenlange minuten in het DeLamar theater...

 

Het moment van staande ovatie. Foto: veteranendag.nl
Het moment van staande ovatie. Foto: veteranendag.nl

Het filmpje dat getoond werd over mij, de band, de ontmoeting met Javier; het was raak. Het was zo raak en het trof me met de kracht van een mokerslag. Ik zat ademloos te kijken en deed mijn best mijn emoties onder controle te houden. Dat ging best goed..... totdat ik na het laatste akkoord heel kort naar rechts keek en zag hoe bij Bas de tranen in zijn ogen stonden. En... daar gaan we... snotteren! De presentatrice vroeg me kort bij haar te komen en vroeg me naar een reactie. Daar was inderdaad dezelfde spanning als in Amsterdam. "Het voelt dubbel, maar ik ben zo dankbaar," stamelde ik terwijl ik mijn schoenen bestudeerde. (Zouden ze gezien hebben dat ik zwarte Happy Socks met watermeloentjes droeg?). Na enkele vragen werd het stil.. en ik was blij dat ik mocht gaan zitten. Dat ging anders dan verwacht, want er kwam een applaus op gang. ("Mocht het gebeuren, niet gaan buigen, gewoon paar seconden blijven staan en dan gaan zitten", zei de regie vooraf nog). Ongemakkelijk keek ik kort om me heen en wilde snel gaan zitten, toen er mensen gingen opstaan. Iedereen stond op. De moed zakte me in de schoenen...De koning stond op. Kippenvel en ik wist niet meer hoe ik het had. Het duurde voor mijn gevoel uren, het zullen seconden zijn geweest, maar dit moment, dat vergeet ik nooit van mijn leven weer. Hoe dubbel het gevoel ook blijft over mezelf: de dankbaarheid, de erkenning en de waardering van dat ene moment; het raakt me ook nu ik dit artikel schrijf!

Groepsfoto na de ceremonie in de Ridderzaal bij ZKH de koning. Foto: privearchief
Groepsfoto na de ceremonie in de Ridderzaal bij ZKH de koning. Foto: privearchief

Tijdens de ceremonie die volgde werden ook de andere veteranen in het zonnetje gezet. Wat een prachtige verhalen. Stuk voor stuk verdienen ze waardering, respect en erkenning. Ik ben blij dat ik deze mensen heb mogen ontmoeten. 

 

Na de ceremonie in de Ridderzaal hadden we een kort moment met de ZKH de koning. Het was een kort, maar mooi gesprek en uiteraard werd het moment vastgelegd. Hierna mochten we ons gaan vervoegen bij de uitreiking van de medailles op het Binnenhof. Een mooie ceremonie.

 

Nadat het Binnenhof was leeggestroomd stonden Bas en ik (allebei compleet overprikkeld en overdonderd door alle indrukken) nog even na te kletsen alvorens we verrast werden door een spontaan tweede bezoek van de koning. We werden aangesproken over het filmpje dat vertoond was en er volgde een echt gesprek. Zowel Bas als ik waren meer dan vereerd om dit te mogen meemaken. We hebben deze dag zo verschrikkelijk genoten van alle mooie mensen die we hebben ontmoet, de verhalen die we hebben gehoord, de voelbare kameraadschap en verbondenheid, zoals tijdens een korte ontmoeting van mij met een andere veteraan die gelijk met mij in Kandahar zat. Woorden waren niet nodig. We snapten elkaar gewoon. Prachtig.

 

Uiteindelijk reden we terug naar het hotel, waar Bas en ik nog een laatste kop koffie hebben gedronken en de dag nog eens aan ons voorbij lieten gaan. 

"Als ik jou was, zou ik je telefoon op stil zetten, Erik"

"Ga ik doen, Bas. Telefoon uit en eerst maar eens rustig lezen wat er in de krant staat."

 

Prrr...prrrrr….prrrrr...prrrrrr

 


OPERATIE GESLAAGD

Veteranendag 2019: Operatie veel meer dan geslaagd!

 

Bijzondere aandacht voor veteranen tijdens de ceremonie in de Ridderzaal. Bekijk hier de samenvatting.


Wat wij doen

Erik, Bas en de andere leden van 7even Bridges treden op door het hele land met de theatervoorstelling Operatie Geslaagd, gebaseerd op het gelijknamige boek van Erik. Onze missie het bespreekbaar maken van de verhalen die niet verteld worden, maar wel gehoord moeten worden.

 

Wilt u deze bijzondere voorstelling komen bekijken, bezoek dan snel de website en reserveer uw kaarten voor een theater bij u in de buurt

SPEELLIJST OPERATIE GESLAAGD

 

Uiteraard is het boek ook nog altijd te bestellen! Nog niet gelezen? Doen!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Niels van Bockel (dinsdag, 02 juli 2019 22:00)

    Wat super mooi geschreven maat! Fijn dat deze heftige maar prachtige dag in je geheugen gebrand zit. Dit neemt niemand jullie meer af!

    Het was best een emo stukje om te zien maar jullie hebben dit verdiend! Bedankt Erik!

  • #2

    Tineke Lootens (woensdag, 03 juli 2019 08:46)

    Lieve Erik wat was het een mooie uitzending met jou in de hoofdrol .Je mag het heus wel weten ,heb wel een traantje laten vallen.Kan mij heel goed voorstellen dat het voor jou heel spannend Was en is geweest.Wens je heel veel sterkte met het verwerkingsproces maar dat gaat zeker lukken met zulke fantastische vrienden om je heen. dikke knuffel uit Rijswijk�

  • #3

    Annelies De vrught (vrijdag, 05 juli 2019 10:15)

    Wat een prachtig eerbetoon!!!
    Een dag met een gouden rand❤️