Een foto zegt meer dan...


Een 'klik' is belangrijk voor de foto

Erik en Willemijn op locatie voor de shoot voor de cover van Engelstalige boek
Erik en Willemijn op locatie voor de shoot voor de cover van Engelstalige boek

Ik ontmoette Willemijn in mei 2015. Tijdens een judotoernooi, waar mijn twee zoons, Mika en Lars, aan meededen stond zij de hele dag foto's te maken van judoka's. De jongens hadden mij al ruim voor het toernooi gevraagd: "Papa, neem jij jouw judopak ook mee? Dan kunnen we met zijn drieën op de foto. Dat vinden wij leuk, want wij hebben al de groene band en jij 'nog maar' de oranje.."

 

Natuurlijk deed ik dat en zo kwam ik tijdens dat toernooi als op een na laatste slachtoffer met mijn twee jongens voor de lens van Willemijn.

 

Direct nadat de laatste foto geschoten was, kregen we enkele foto's te zien en ik was direct onder de indruk hiervan. Daarnaast was de sfeer tijdens de shoot ronduit hilarisch en ongedwongen geweest.

 

Direct na de judo-fotosessie met de jongens gaf ik aan, dat ik bezig was met mijn boek 'Operatie Geslaagd' en een coverfoto moest gaan laten maken. Ik vroeg haar of ze daar eventueel aan mee zou willen werken. Ze stemde toe en niet lang daarna bespraken we tijdens een lunch ideeën voor de cover. Het was onwijs gezellig en het was ook nog eens een nuttig en goed gesprek. Willemijn begreep wat ik voor ogen had. Het duurde niet heel lang voordat we eruit waren. Het zou een foto worden in mijn desert-camouflage uniform en over de locatie hoefde ik me niet druk te maken, want zij had er al één in haar hoofd.

 

Paardenmest en stro

Juli 2015. De zon staat nog niet heel hoog aan de hemel, maar het is al erg warm. Ik parkeer de auto, zet mijn baret op, stap uit en ga zitten aan een kleine houten picknicktafel langs de bak, waar Willemijn op haar paard net voorbij stuift. "Hi! Ik kom eraan, hoor!", hoor ik in het voorbijgaan. Ik rook een sigaret en vraag me af hoe we in hemelsnaam op een hoeve een foto kunnen gaan maken die qua sfeer Afghanistan uitademt.

"En, wat vind je ervan?" vraagt Willemijn terwijl ze tegenover mij gaat zitten en ook een sigaret opsteekt. "Bijzonder," antwoord ik diplomatiek met een glimlach, "ik geloof dat ik me ga laten verrassen." Het beeld van een prachtig bounty-achtig strand met wuivende palmbomen, gekoelde dranken, bloemenslingers dat ik had van de fotolocatie spatte op dat moment als een zeepbel uiteen...

 

Aangekomen in de stal, kijk ik enigszins verward om me heen. De betonnen muren zijn verweerd, er is een mooie lichtinval en met enige fantasie zou de hoek van de stal voor een bunker kunnen doorgaan. Het begint me te dagen. Voor ik er erg in heb krijg ik een roze schep in mijn handen gedrukt. "Zo, schep jij de stal even leeg? Hier gaat het gebeuren."

 

Vol overgave schep ik de vloer van de stal vrij van mest en stro en na ruim 10 minuten scheppen in de hitte, heeft hoek van de stal het gewenste uiterlijk van een bunker. Daarbij zweet ik inmiddels als een otter, wat ook bijdraagt om in de sfeer te komen van het Afghaanse klimaat. 

op zoek naar dat ene moment

Foto na foto werd geschoten. "Even bijdraaien, Erik, beetje meer door de hurken, kin naar voren. Nee niet zo, da's geen gezicht!"  

 

Na enkele uren fotograferen, met daarbij talloze anekdotes, leek Willemijn nog steeds niet tevreden. Ik begon te praten. Ik vertelde over hoe mijn zelfbeeld door alles tot het vriespunt was afgebrokkeld. Het greep me ineens aan. Ik brak. Zuchtend knielde ik neer. 'Klik' "Hebbes!"

De foto die uiteindelijk als cover is gaan dienen van de Nederlandse editie van Operatie Geslaagd
De foto die uiteindelijk als cover is gaan dienen van de Nederlandse editie van Operatie Geslaagd

Bij het nalopen van de foto's sprong deze plaat er echt uit. De pure emotie, de machteloosheid, de verslagenheid; alles zit erin. De enige foto die niet geposeerd is, is de coverfoto geworden. En terecht, want na publicatie van deze foto op social media kwamen vele lovende reacties. Tot de dag van vandaag ben ik blij dat we hebben gewacht op dit moment. 

 

glamour? mwog...

"Hi Willemijn, je spreekt met Erik. Je raadt het nooit, mijn boek wordt vertaald in het Engels en eigenlijk heb ik voor die editie een andere coverfoto nodig. Zouden we weer een afspraak kunnen maken?"

 

September 2016. Wederom een mooie, warme dag. Locatie: de stal. Het voelt direct aan als Afghanistan.

 

Voor de tweede maal slenter ik die leegstaande stal in. Zonder morren pak ik wederom de roze schep en direct begin ik driftig te scheppen. Na deze klus zal ik me gaan omkleden in mijn OK-kleding, want voor de internationale editie moet er een meer neutraal uniform gekozen worden. Dus geen Nederlandse vlag erop. "Hup, naar de 'kleedkamer' en dan de make-up in!" In de verte gloort weer het beeld van de glitter & glamour fotosessie, ware het niet dat de 'kleedkamer' zich toevalligerwijs precies bevond, waar ik mijn auto had geparkeerd... 

 

"Rechtop staan, ogen dicht, we gaan er even voor zorgen dat die grote kale kokosnoot van je wat minder glimt", lacht Willemijn terwijl ze mijn hele gezicht voorziet van make-up. "Serieus, Willemijn?", lach ik. De sfeer is ontspannen, maar tegelijk vraag ik me af, of de foto van vorig jaar te evenaren is, benieuwd of we weer een moment zouden kunnen vastleggen dat echt tot de verbeelding spreekt.

 

invalshoeken

Het is stil in de stal. De stilte wordt alleen doorbroken door een onafgebroken geklik en korte aanwijzingen. Willemijn lijkt niet tevreden. "We nemen even pauze en gaan dan verder." Tijdens het roken van een sigaret praten we over wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en over hoe ik inmiddels met de band aan een theaterprogramma werk. Ik vertel tussen neus en lippen door, dat er nog steeds momenten zijn, dat ik in de spiegel kijk en iemand zie, die ik niet herken.

 

"Weet je nog, dat liedje dat je me liet horen, met die videoclip, waarin iemand in de douche voor de spiegel staat en dan in elkaar kruipt in de hoek van de badkamer? Dat is zo herkenbaar, Willemijn."

 

Het geklik gaat verder. Dan klinkt vanuit de telefoon de begintonen van het liedje waar ik het net over had. Ik sla mijn ogen neer. 'Klik'.

Koude rillingen trekken over mijn rug bij het horen van het liedje. Ik vergeet de camera, vergeet dat we een coverfoto voor de Engelse editie van het boek aan het maken zijn. Een vlaag van herkenning. Een herinnering aan een tijd die ik wil vergeten. De periode dat ik alles wilde opgeven. 'Klik'.

 

De strijd met mijzelf is de zwaarste die ik ooit heb moeten voeren en daar zou ik hier veel over kunnen vertellen, maar zeg nou zelf...een foto zegt toch meer dan 1000 woorden?

samen de hei op?

7even Bridges op shoot....chaos?
7even Bridges op shoot....chaos?

Oja, er zou nog een fotoshoot volgen, een half jaar later. Voor de theatertour voor Operatie Geslaagd zou ik met mijn band 7even Bridges een foto moeten maken voor de theaterposter. De eerste kennismaking van Willemijn met de gehele band...7 echte vrienden die er ogenschijnlijk op uit waren om een goed geöliede shoot te frustreren....dit werd een ochtend, waarbij de rollen omgedraaid werden....lachen, gieren en brullen, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Beatrix Meffert (maandag, 21 augustus 2017 00:57)

    Die foto....... alleszeggend..respect

  • #2

    Inge (maandag, 21 augustus 2017 06:57)

    Juist de foto dat je niet kijkt het niet verwacht dat zijn de foto's.

  • #3

    Hans Daudeij (maandag, 21 augustus 2017 12:33)

    Wat een mooi verhaal heb met open mond zitten lezen en wat een kanjer die willemijn mooie foto's trouwens

  • #4

    Cees de Bar (maandag, 21 augustus 2017 21:04)

    Zonder woorden.

  • #5

    Renske (dinsdag, 22 augustus 2017 18:10)

    Wauw, wat mooi hoe Willemijn precies aanvoelt hoe ze je kan laten "breken" voor dat ene moment. Dat is een gave eigenschap.
    En Erik, diep respect dat jij je zo durft te geven en kunt geven. Nog altijd veel respect.