Abnormaal normaal

Over abnormaal normaal

 

De treden van de trap kraken onder mijn zware stappen. Ik slof achter de psycholoog aan, naar boven voor een nieuwe sessie. Het is een tijd geleden en er is een hoop gebeurd de laatste weken. Eenmaal boven gekomen schieten mijn ogen van links naar rechts. Er klopt iets niet. Het is anders en meteen voel ik mijn hartslag stijgen en de onrust neem beslag van mijn lijf. Terwijl mijn behandelaar al uitnodigend in de deuropening staat, kijk ik nog eens achterom. Als ik mezelf heb overtuigd dat het okee is, stap ik de spreekkamer binnen en plof neer op de stoel van waaruit ik zicht heb op de deur.

 

“Ik ben moe. Te moe,” begin ik te vertellen. Ik weet waar het door komt. De laatste maanden ben ik noodgedwongen teruggevallen in een oud patroon van te lange dagen maken op het werk. Niet als vlucht maar uit noodzaak. Maar dat heeft zijn wissel getrokken op mijn mentale weerstand. Die is langzaam verminderd. Toen de vakantie aanbrak, ging ik van een veel te hoge versnelling naar stilstaan en ook dat heeft voor rimpelingen in het water gezorgd. Tel daarbij op, dat de zomermaanden volop zijn aangebroken, en een voor een data voorbij komen, die me doen terugdenken aan talloze gebeurtenissen in Afghanistan, die een litteken op mijn ziel hebben achtergelaten. Het gebeurt. Keer op keer. En het blijft schuren en het blijft proberen mij uit evenwicht te brengen. En dat lukt ook. Gelukkig duurt het tegenwoordig korter om ervan te herstellen, maar het gebeurt wel. Het maakt wel dat ik inmiddels weer beroerd slaap. Paar uurtjes per nacht, veel te vaak wakker en doorslapen lukt gewoon niet. Ook niet met medicatie. “Wil je de psychiater vragen om een herhaalrecept, ik ben grootverbruiker momenteel,” hoor ik mezelf zuchtend zeggen.

 

We spreken lang over gebeurtenissen en hoe ze nog altijd invloed hebben op mijn leven. Ondanks dat ik ben doorgegaan zit het er altijd. En waar ik stiekem de hoop had, dat op het moment dat ik de deur achter mij dicht zou trekken ik genezen zou zijn, weet ik donders goed dat dat een utopie is. Ik heb levenslang. Soms zijn het de kleinste dingen die een wereld aan gevoelens oproepen. Een beeld op televisie, een nieuwsbericht, de geur van een bbq om de hoek waar de ‘chefkok’ vlees cremeert in plaats van gaart, er is van alles dat me ineens kan terugtrekken naar een donkere plek. Een plek waar ik niet meer wil zitten. Een plek die me herinnert aan hoe ik voor mij gevoel heb gefaald. Te vaak. En ondanks dat mij vanuit de stoel tegenover mij al honderdduizend keer is verteld dat dit niet zo is, en ondanks dat ik ook zelf kan doodredeneren dat ik heb gedaan wat ik moest en kon doen, blijft het gevoel onverminderd sterk aanwezig. En daar ligt de basis van mijn zwaar beschadigde (lees: vernietigde) zelfbeeld. Iets waar ik iedere dag aan probeer te werken, maar het is verdomd lastig in het reine te komen met mezelf. Vanuit mijn werk riep ik altijd dat ik een topverkoper was, maar dat ik wel de juiste handelswaar mee moest hebben om te kunnen verkopen. Ik tracht al jaren mezelf aan mij te verkopen, maar dat gaat dus niet, omdat ik niet achter de handelswaar sta. Vicieuze cirkel.. lastig te doorbreken.

 

Het zit er altijd. Het gaat niet weg. “Je bent een chronische patiënt, Erik,” hoor ik mijn behandelaar zeggen. En ook die treft me. Daar gaat het laatste beetje hoop dat het ooit over gaat. En het raakt me harder dan ik had verwacht.

 

Het is een feit: het zit er en het gaat niet weg. Mijn hele leven heb ik opgebouwd om mijn aandoeningen. Wat voor velen normaal is, is voor mij lastig, of doodeng zelfs. Wat voor mij normaal is, is voor velen abnormaal, of zelfs absurd. En aan mij nu als huiswerk en als voorbereiding op een geneeskundig onderzoek om op te gaan schrijven hoe ik mijn leven heb ingericht. Waar kom ik vandaan, wat heeft geleid tot mijn aandoeningen en waar sta ik nu? Waar heb ik moeite mee, wat doe ik om er toch mee om te kunnen gaan, wat zet ik in om de mensen te laten denken dat alles okee gaat, wat zet ik in om mezelf voor de gek te houden, wat doe ik om de aandacht af te leiden van mijn gevoelens, en nog veel meer. Alles om dichter bij mezelf te komen. Alles om op zoek te gaan naar Erik, die ik ergens de afgelopen jaren ben verloren.

 

Zou maar zo eens een boek kunnen worden.

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Antoinette Brouwers (zaterdag, 01 augustus 2020 11:01)

    Wens je heel veel sterkte Erik. En ik weet je kan het want je hebt genoeg power in je lijf. Mocht er ooit een boek van komen ben ik een van de eerste die dit boek koopt.

  • #2

    Richard Loomans (zaterdag, 01 augustus 2020 11:15)

    Wens je ook veel sterkte. Je kan het, want dat heb je al voor jezelf bewezen . Ik ken het gevoel en mocht je ooit een luisterend oor nodig hebben weet je me te vinden ( PB via FB) . Ook voor mij geldt, mocht het een boek worden, dan ben ik ook een van de eerste die het zal kopen.

  • #3

    Karin Christopher-Venhuis (zaterdag, 01 augustus 2020 11:19)

    En dat gaat je lukken lieve Erik! Vooral met zo’n prachtvrouw die naast je staat.. ik zou zeggen: doen! Schrijf dat boek en zodra het uit is staat hij op de plank bij de rest (na het in één ruk uitgelezen te hebben natuurlijk)!��

  • #4

    Jane Holterman (zaterdag, 01 augustus 2020 14:42)

    Jullie hebben elkaar, je staat niet alleen �

  • #5

    Grie (zaterdag, 01 augustus 2020 16:05)

    Ik wens je heel veel sterkte.

  • #6

    Vicky (zaterdag, 01 augustus 2020 23:25)

    Als ik over een ziel praat, weet jij zeker wat ik daarmee bedoel.. jij bent jij en je mag zijn wie je nu bent, met moeilijke, minder gemakkelijke periodes, een haalbare dag of een heel fijne tijd waarin je de hele wereld aan kan!
    "Samen" lukt het om een evenwicht, een balans te vinden en te blijven zoeken, elk moment dat het nodig is, neem jouw tijd, tast en zoek naar je grenzen en probeer te blijven communiceren, dus als je de energie kan vinden, kom maar op met dat boek!
    Super trots op je! Warme knuffels �

  • #7

    Kitty Visscher (zondag, 02 augustus 2020 12:38)

    Ik denk dat dat boek inmiddels in je hoofd is geschreven. Dus wat let je om het aan het papier toe te vertrouwen. Doen wanneer je er aan toe bent, sterkte en succes. Liefs�

  • #8

    Gelske (zondag, 02 augustus 2020 22:11)

    Dat boek staat vast al voor een deel op papier, je moet toch wat als je niet slapen kan...
    Er zijn mensen die door die lach op je gezicht heenprikken...
    Samen is een toverwoord...
    Niet alleen zelf oppassen, laat ook op je passen!
    Je bent waardevol voor heel veel mensen die om je heen staan